Pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego – uzasadnienie wyroku II C 1240/15

Paweł Kawarski        13 grudnia 2017        Komentarze (0)

W lipcowej notatce „Kolejny BTE obalony” sygnalizowałem wyrok Sądu Okręgowego Warszawa-Praga z dnia 28 lipca 2017 r., na mocy którego tytuł wykonawczy – bankowy tytuł egzekucyjny wystawiony przez Raiffeisen Bank Polska S.A. z klauzulą wykonalności – został pozbawiony wykonalności (II C 1240/15). Kilka dni temu otrzymałem ten wyrok z uzasadnieniem.

Zdaniem Sądu za pozbawieniem wykonalności przemawiało to, że kredyt nie był wymagalny, co z kolei wynikało z dwóch powodów:

  • oświadczenie o wypowiedzeniu umowy kredytowej zostało skierowane do jednego z małżonków na niewłaściwy adres (poprzedni adres zamieszkania, pomimo wiedzy o nowym adresie), oraz
  • oświadczenie o wypowiedzeniu nie zostało złożone przez osobę uprawnioną do reprezentowania Banku, ponieważ pełnomocnictwo tego pracownika nie zostało udzielone skutecznie (jedna z osób udzielających pełnomocnictwa nie była pełnomocnikiem Banku, gdyż sama uzyskała pełnomocnictwo później).

Sąd zaaprobował dopuszczalność konstrukcji kredytu indeksowanego powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2016 r. (I CSK 1049/14), jednakże, kwestie związane z indeksacją kredytu nie miały znaczenia dla omawianego rozstrzygnięcia.

Wyrok jest prawomocny (żadna ze stron nie wniosła apelacji).

Kolejny BTE obalony

Paweł Kawarski        29 lipca 2017        Komentarze (0)

W dniu 28 lipca 2017 r. Sąd Okręgowy Warszawa-Praga pozbawił wykonalności tytuł wykonawczy – bankowy tytuł egzekucyjny, zaopatrzony w klauzulę wykonalności, wystawiony przez Raiffeisen Bank Polska S.A. dotyczący niespłaconego w terminie kredytu indeksowanego (sygn. II C 1240/15). Jak wynika z ustnego uzasadnienia, Sąd oparł rozstrzygnięcie na następujących przesłankach:

  • pracownik Banku, która sporządził oświadczenie o wypowiedzeniu umowy kredytowej, nie posiadał ważnego pełnomocnictwa – jedna z osób, która wystawiła pełnomocnictwo dla wypowiadającego umowę uzyskała swoje pełnomocnictwo do działania w imieniu Banku dwa lata po wystawieniu przez siebie pełnomocnictwa dla pracownika banku składającego oświadczenie o wypowiedzeniu umowy,
  • oświadczenie o wypowiedzeniu nie zostało skierowane do jednego z małżonków – kredytobiorców – fakt niezłożenia przez niego informacji o zmianie adresu korespondencyjnego nie usprawiedliwia zachowania Banku polegającego na wysłaniu wypowiedzenia na adres zgłoszony na formularzu bankowym, ponieważ Bank jest profesjonalistą i jako profesjonalista ma obowiązek zachowania szczególnej dbałości (w szczególności, ze względu na rolę wypowiedzenia wieloletniego kredytu i skutki takiego oświadczenia), należało zauważyć, że kredytobiorcy podpisali kolejną umowę, w której wskazali nowy adres, więc Bank dysponował dwoma adresami i powinien ustalić, który pozostaje aktualnym albo z ostrożności wystosować oświadczenie na oba znane adresy (mimo to Bank zaprzeczał sam sobie, bo w niniejszej sprawie część pism była kierowana również na nowy adres kredytobiorców),
  • nie jest uzasadniony argument, że skoro jeden kredytobiorców otrzymał oświadczenie o wypowiedzeniu kredytu to jego małżonka miała okazję zapoznać się z nim, i że do niej wypowiedzenie również dotarło – z zasad doświadczenia życiowego należy wnosić, że niewątpliwie miała okazję się zapoznać z pismem, ale było ono adresowane tylko jednej osoby, więc małżonka dowiedziała się, że jej mężowi wypowiedziano umowę kredytową, skoro oboje małżonkowie byli współkredytobiorcami, aby wypowiedzenie było skuteczne (przy założeniu, że było wydane przez osobę upoważnioną) musiałoby być adresowane do obojga kredytobiorców,
  • BTE był wadliwie sformułowany, powinien dokładnie określać istniejące zadłużenie i kwotę pozostałą do spłacenia,
  • umowa kredytowa była ważna – podnoszone argumenty o nieważności były nieuzasadnione,
  • niedozwolone klauzule umowne – Sąd potwierdził abuzywność odnośnych postanowień, ponieważ nie były indywidualnie uzgadniane (co sam Pozwany w odpowiedzi na pozew przyznał, a w późniejszych pismach wykazywał odwrotnie), Bank faktycznie dysponował pełną dowolnością przeliczania franka szwajcarskiego na złote, co narusza interesy konsumenta, lecz Sąd tym zagadnieniem szerzej się nie zajmował, uznając pierwsze zarzuty wystarczające do pozbawienia wykonalności tytułu wykonawczego.

Współpraca i zmiana adresu

Paweł Kawarski        30 czerwca 2017        Komentarze (0)

Koniec maja i czerwiec 2017 r. to dla mnie czas intensywnej pracy merytorycznej oraz istotnych zmian organizacyjnych.

W pierwszej kolejności informuję o nawiązaniu współpracy z adw. Wojciechem Drapałą, który prowadzi Kancelarię Adwokacką oraz niezwykle poczytnego bloga „Odszkodowanie z OC”.

Współpraca polega na udzielaniu pomocy procesowej oraz na wspólnym wynajmowaniu lokalu.

Po przeprowadzce w dniu 1 lipca, informuję o nowym adresie mojej Kancelarii:

Paweł Kawarski Kancelaria Radcy Prawnego

ul. Domaniewska 47 lok. 103

02-672 Warszawa

Zapraszam do nowej siedziby!

Orzecznictwo dotyczące warunków zmiany oprocentowania

Paweł Kawarski        06 maja 2017        Komentarze (0)

W ubiegłym roku przygotowałem tabelaryczne zestawienie sygnatur, pod którymi sądy orzekały w sprawach tzw. ubezpieczenia niskiego wkładu własnego, które opublikowałem w notatce „Orzecznictwo dotyczące tzw. ubezpieczenia niskiego wkładu własnego”.

Dzisiaj kontynuuję serię publikacją tabeli zawierającej dane orzeczeń Sądu Najwyższego oraz wyroków sądów powszechnych dotyczących warunków zmiany oprocentowania.

Tabela zawiera podstawowe dane opisujące wyroki: sygnatura, data wydania, sąd wyrokujący, chronologicznie pod kątem daty uchwały lub wyroku sądu pierwszej instancji, a także cytaty z uzasadnienia. Większość wyroków jest dostępna wraz z uzasadnieniami na Portalu Orzeczeń Sądów Powszechnych [https://orzeczenia.ms.gov.pl/] lub w bazie orzeczeń Sądu Najwyższego [http://www.sn.pl/orzecznictwo/SitePages/Baza_orzeczen.aspx].

Zestawienie nie jest wyczerpujące, lecz zawiera orzeczenia najczęściej powoływane zarówno w innych orzeczeniach, jak i piśmiennictwie. Spośród orzeczeń dostępnych na bieżąco szczególną uwagę należy zwrócić na następujące:

  • wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 listopada 2011 r., sygn. I CSK 46/11 (dotyczy BRE Bank S.A.)
  • postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 grudnia 2011 r., sygn. I CSK 310/11 (dotyczy Gospodarczego Banku Spółdzielczego w B.)

orzeczenia wydawane w postępowaniu grupowym dotyczącym mBanku:

  • wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. II C 1693/10 (uzasadnienie)
  • wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 30 kwietnia 2014 r., sygn. I ACa 1209/13
  • wyrok SN z dnia 14 maja 2015 r., sygn. II CSK 768/14,

Zestawienie jest dostępne po kliknięciu łącza warunki zmiany oprocentowania.

 

O przerwaniu biegu przedawnienia

Paweł Kawarski        20 kwietnia 2017        Komentarze (0)

Dzisiaj, czyli 20.04.2017 r., „Rzeczpospolita” publikuje dwa teksty, które mogą zainteresować posiadaczy tzw. kredytów walutowych:

Pierwszy z nich „Kredyty frankowe – sprawdź, jak wygrać z bankiem”, którego autorem jest Marek Domagalski, zawiera ogólny opis roszczeń kredytobiorców. Chciałbym zwrócić uwagę na powołane tam sygnatury wyroków wydanych w sprawach kredytowych:

  • wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z 16 kwietnia 2016 r. (sygn. XII C 2718/14),
  • wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Śródmieścia z 29 kwietnia 2016 r. (sygn. VI C 1713/15, wyrok i uzasadnienie),
  • wyrok Sądu Okręgowego we Wrocławiu z 23 maja 2016 r. (sygn. I C 1293/13),
  • wyrok Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Fabrycznej z 20 lipca 2016 r. (sygn. XIV C 2126/15),
  • wyrok Sądu Okręgowego dla Warszawy Pragi z 6 marca 2017 r. (sygn. III C 625/15),
  • wyrok Sądu Najwyższego z 8 września 2016 r. (sygn. II CSK 750/15).

Drugi tekst pt. „Kredyty frankowe – nie zawsze pewne przerwanie przedawnieniato wywiad, którego Jolancie Ojczyk udzielił Paweł Zagaj, zastępca Rzecznika Finansowego nadzorujący Wydział Pozasądowego Rozwiązywania Sporów. Zwraca on uwagę kredytobiorców na to, że niekiedy złożenie wniosku o rozwiązanie przez Rzecznika Finansowego sporu z bankiem może zostać zakwestionowane:

Sąd może uznać to za tzw. czynność pozorną lub czynność dokonaną w złej wierze. Tak może się stać, jeśli sąd, analizując sprawę, dojdzie do wniosku, że sam wnioskodawca był przekonany o braku możliwości zawarcia ugody, a jego celem było tylko przerwanie biegu przedawnienia roszczeń.”

Polecam lekturę obu tekstów, a także dostępnych orzeczeń.