Uzasadnienia dwóch wyroków Sądu Okręgowego w Warszawie

Paweł Kawarski        31 grudnia 2020        Komentarze (0)

W nawiązaniu do notatki z dnia 30 października 2020 r. publikuję uzasadnienia dwóch wyroków wydanych przez Sąd Okręgowy w Warszawie:

wyrok z dnia 12.10.2020 r. (IV C 439/19), oddalenie powództwa Raiffeisen Bank International AG w Wiedniu przeciwko Kredytobiorcom, wyrok nieprawomocny.

wyrok z dnia 7 sierpnia 2020 r. (II C 1579/19), oddalenie powództwa Kredytobiorcy przeciwko Raiffeisen Bank International AG w Wiedniu, wyrok nieprawomocny.

 

 

 

Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszam Cię do kontaktu:

tel.: +48 600 042 143e-mail: pawel@kawarski.com

UNWW ponownie sprzeczne z prawem

Paweł Kawarski        28 listopada 2020        Komentarze (0)

Sąd Okręgowy w Warszawie dnia 25.11.2020 r. (V Ca 2625/19) oddalił apelacje Kredytobiorców i Banku od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie z dnia 2 lipca 2019 r. (I C 3195/18). Wyrok ten oznacza, że w niniejszej sprawie uznano:

  • postanowienia dotyczące ubezpieczenia niskiego wkładu własnego kwalifikują się jako niedozwolone,
  • postanowienia dotyczące „ubezpieczenia w zakresie poważne zachorowania, operacje chirurgiczne, pobyt w szpitalu w wyniku choroby lub nieszczęśliwego wypadku” oraz opłaty z tytułu ubezpieczenia spłaty kredytu (prowizji z tytułu ubezpieczenia spłaty kredytu) – są zgodne z prawem.

Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszam Cię do kontaktu:

tel.: +48 600 042 143e-mail: pawel@kawarski.com

“Sędzio #StosujPrawoUE”

Paweł Kawarski        07 listopada 2020        Komentarze (0)

Podobnie jak w styczniu 2019 r., Stowarzyszenie Stop Bankowemu Bezprawiu prowadzi akcję informacyjną mającą na celu doprowadzenie do stosowania przez sądy Dyrektywy 93/13.

Jest to istotne, ponieważ “przepisy dotyczące nieuczciwych postanowień umownych stanowią implementację do krajowego systemu prawnego dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz. U. L 095, z dnia 21 kwietnia 1993 r., dalej jako dyrektywa 93/13), w kwestii ich szczegółowej wykładni, jak podkreśla także Sąd Najwyższy, należy odwołać się do właściwego orzecznictwa TSUE. Według wyroku Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2017 r., II CSK 803/16 (OSNC 2018, Nr 7 8, poz. 79), kluczowa w tym zakresie jest wykładnia art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 (…). Z bogatego orzecznictwa TSUE na gruncie dyrektywy 93/13 wynika przede wszystkim to, że z uwagi na rodzaj i wagę interesu publicznego stanowiącego podstawę ochrony udzielonej konsumentom w przepisach dyrektywy, sąd krajowy ma obowiązek zbadania z urzędu, czy klauzula ma charakter niedozwolony i wyciągnięcia z tego konsekwencji. Działania sądu mają mieć charakter sankcyjny, co oznacza osiągnięcie swoistego skutku zniechęcającego profesjonalnych kontrahentów, zawierających umowy z konsumentami do przewidywania w umowach z nimi nieuczciwych postanowień umownych. Zgodnie z orzecznictwem TSUE, należy uznać, iż główną wytyczną jest osiągnięcie stanu „niezwiązania” konsumenta zakwestionowanymi postanowieniami umownymi, przy jednoczesnym (na ile to możliwe) utrzymaniu w mocy umowy.“, co stwierdził Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 29 X 2019 r. (IV CSK 309/18).

O poprzedniej akcji informowałem w notatce Pikieta „Dyrektywa 93/13”, 30 I 2019 r.

Tym razem akcja jest przeprowadzana we Wrocławiu poprzez umieszczenie billboard’u w pobliżu siedziby Sądu Apelacyjnego przy ul. Energetycznej 4. W celu udokumentowania publikuję kilka fotografii z 6 listopada 2020 r., ich autorem jest mój wrocławski korespondent AP.

This slideshow requires JavaScript.

Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszam Cię do kontaktu:

tel.: +48 600 042 143e-mail: pawel@kawarski.com

Raz na wozie, raz pod wozem

Paweł Kawarski        30 października 2020        Komentarze (0)

Trzy ostatnie wyroki wydane w sprawach, w których jestem pełnomocnikiem konsumentów, oraz postanowienie w wyniku przygotowanego zażalenia:

12.10.2020 r.

wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie (IV C 439/19), oddalenie powództwa Raiffeisen Bank International AG w Wiedniu przeciwko Kredytobiorcom. Wyrok nieprawomocny, Kredytobiorcy złożyli wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

26.10.2020 r.

– doręczenie wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2020 r. (II C 1579/19), oddalenie powództwa Kredytobiorcy przeciwko Raiffeisen Bank International AG w Wiedniu. Wyrok nieprawomocny, Kredytobiorca złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

28.10.2020 r.

postanowienie Sądu Okręgowego w Krakowie (XII Gz 504/20), zmiana zaskarżonego postanowienia poprzez oddalenie wniosku o nadanie klauzuli wykonalności nakazowi zapłaty.

30.10.2020 r.

wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie (VI C 2218/19), zasądzenie od mBanku S.A. na rzecz Kredytobiorców kwoty stanowiącej zwrot opłaconych przez nich kosztów ubezpieczenia niskiego wkładu własnego oraz zwrot kosztów procesu. Wyrok nieprawomocny, Kredytobiorcy złożyli wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

Uzasadnienia opublikuję po ich otrzymaniu.

Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszam Cię do kontaktu:

tel.: +48 600 042 143e-mail: pawel@kawarski.com

Analiza Rzecznika Finansowego zagadnień dotyczących kredytów z elementem walutowym

Paweł Kawarski        30 września 2020        Komentarze (0)

Rzecznik Finansowy opublikował kolejną Analizę aktualnych zagadnień tzw. kredytów walutowych. Stanowi ona przegląd problemów aktualnych po wyroku TS UE z dnia 3 października 2019 r. w sprawie C-260/18, takich jak:

  • skutki stwierdzenia niedozwolonego charakteru i usunięcia z umowy mechanizmu przeliczeniowego
  • wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z kapitału
  • teoria dwóch kondykcji oraz teoria salda
  • przedawnienie roszczeń
  • wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem
  • skarga nadzwyczajnej (wzmianka)
  • rola sądu krajowego w przypadku biernego zachowania konsumenta
  • „wakacje kredytowe”

Swoje stanowisko co do powyższych zagadnień Rzecznik streścił w podsumowaniu:

Reasumując, przeprowadzona przez Rzecznika Finansowego analiza pozwala na wyciągnięcie następujących wniosków:

  • Rzecznik Finansowy podkreśla, że zasadniczą rolę w orzekaniu przez polskie sądy o abuzywności postanowień dotyczących mechanizmu przeliczeniowego w umowach kredytów frankowych miało stanowisko Trybunału Sprawiedliwości przedstawione w wyroku w sprawie Dziubak (C-260/18). W konsekwencji tego wyroku uznanie danych postanowień umowy kredytu frankowego za niedozwolone oznacza, że po pierwsze, taka umowa zawarta między przedsiębiorcą a konsumentem w pozostałej części będzie nadal obowiązywała strony, o ile jest to obiektywnie możliwe po wyłączeniu z niej nieuczciwych warunków, albo po drugie, umowa może zostać uznana za nieważną, jeśli takie rozwiązanie zapewni lepszą ochronę konsumenta, a o uznanie umowy za nieważną wnosi sam konsument;
  • Rzecznik Finansowy dostrzega rozbieżności w orzecznictwie polskich sądów, co do sposobu rozstrzygnięcia w zakresie wzajemnych rozliczeń między stronami w przypadku stwierdzenia nieważność umowy frankowej. Zgodnie z przeważającą linią orzeczniczą, za którą opowiada się również Rzecznik, te rozliczenia powinny być zgodne z teorią dwóch kondykcji;
  • Rzecznik Finansowy wskazuje na konieczność uznania za nieuzasadnione stanowiska dotyczącego możliwości żądania przez kredytodawcę wynagrodzenia z tytułu bezumownego korzystania z kapitału w przypadku stwierdzenia przez sąd nieważności umowy kredytu ze względu na zawarcie w niej klauzul abuzywnych;
  • w związku z tym, że większość umów kredytów frankowych został zawarta w latach 2006-2008, w ocenie Rzecznika Finansowego, ważnym zagadnieniem jest w tym kontekście czasowym przedawnienie roszczeń wynikających z tych umów;
  • Rzecznik Finansowy jednoznacznie negatywnie ocenia zawyżanie opłat przez kredytodawców pobieranych za zaświadczenia o przebiegu kredytu hipotecznego;
  • Rzecznik Finansowy dostrzega, że wciąż nie rozstrzygnięta jest potencjalna konsekwencja wydania przez Trybunał Sprawiedliwości wyroku w sprawie Dziubak dotycząca możliwości wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym wyrokiem naruszającym prawo unijne;
  • Rzecznik Finansowy wskazuje, że w przypadku prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego kończącego postępowanie w sprawie dotyczącej umowy kredytu frankowego, kredytobiorca może zwrócić się do podmiotów legitymowanych do wyniesienia skargi nadzwyczajnej, wśród których jest również Rzecznik.

 

Jeżeli chcesz skorzystać z pomocy prawnej, zapraszam Cię do kontaktu:

tel.: +48 600 042 143e-mail: pawel@kawarski.com